Op 4 november was er een speciale editie van het GeluksCafé. Het eerste deel van de avond nam Leo Bormans ons op zijn geheel eigen en inspirerende wijze mee in de wereld van Geluk. Leo gaf al meer dan 750 lezingen over geluk voor zo’n 150.000 mensen in 25 landen. Hij schreef meerdere boeken over Geluk. Deze speciale editie van het GeluksCafé baseerde Leo op zijn totaal vernieuwde praktijkboek: ’20 wegen naar Geluk’.
“Het is niet dat we niet weten wat we moeten doen, we doen niet wat we weten!”
Leo Bormans
Het was een avond vol mooie inzichten, praktische handvatten, humor en energie. Het was duidelijk dat Leo velen geïnspireerd heeft met zijn ‘mooiste boek’. Een bijzonder, lichtgevend boek dat ons in laat zien hoe ons licht (lees: geluk) van binnenuit komt. Hoe ons licht gaat stralen als we wél doen wat we weten: we die groene knop zijn, iemand echt zien, veel positief roddelen en de kracht van de glimlach benutten voor onszelf en voor anderen. Het was een unieke en verrijkende ervaring. Met veel dank aan Leo én de enthousiaste deelnemers.
“Ik vond het verhaal van Leo echt geweldig, ik heb weer veel nieuwe dingen geleerd vanavond!”
jonge deelnemer
Tijdens het tweede deel van de avond gingen jongvolwassenen in gesprek met wethouder Eelco Eerenberg over mentale gezondheid, veerkracht en verbinding in Utrecht. De avond liet een krachtig en hoopvol geluid horen: jongvolwassenen willen meedoen, meedenken, op plekken waar ze gezien en gehoord worden. Ze willen verbinden en sámen bouwen aan een gezonde en gelukkige stad.
Wat jongeren nodig hebben?
De gesprekken en post-its lieten een helder beeld zien. Jongeren verlangen naar:
- Verbinding – veilige plekken, echte ontmoetingen, ruimte voor open gesprekken en persoonlijke ontwikkeling, waar iedereen zichzelf mag zijn.
- Offline samen zijn – creatieve, speelse activiteiten zonder schermen; ruimte om te dansen, schilderen, muziek te maken of gewoon te praten.
- Laagdrempelige plekken – waar het niet draait om geld of prestaties, maar om menselijk contact, groei en warmte.
- Zichtbaarheid en normalisering – mentale gezondheid bespreekbaar maken, zonder schaamte.
- Community en inclusie – verbinding tussen leeftijden, culturen en “bubbels” en ruimte voor eigen thema’s
- Aandacht voor seizoenen – extra steun en gezelligheid in de donkere maanden.
“Investeer in plekken waar we kunnen zijn en léven, niet alleen presteren.”
Boodschap van de jongeren
Wat de gemeente van jongeren mag verwachten?
- Jongeren willen meedoen, maar op een manier die past bij hun mogelijkheden en hun leven:
- Ze denken graag mee, coachen andere jongeren en brengen creatieve ideeën in.
- Ze willen gezien en serieus genomen worden – als hun stem ertoe doet, dragen ze graag bij.
- Ze vragen om flexibiliteit, ondersteuning en wederkerigheid: als ze iets geven, willen ze ook ervaren dat het iets oplevert – in verbinding, niet per se in geld.
- Ze geven aan ook ondersteuning, inspiratie nodig te hebben: “We kunnen het niet alleen!”
- Wat níet werkt? Verplichtingen, bureaucratie of een te formele aanpak. Jongeren willen partnerschap, geen projectstatus.
Wat werkt al? Wat kan versterkt worden?
Er is veel moois in Utrecht:
- GeluksCafés worden vaak genoemd als warme, veilige en inspirerende ontwikkel plekken.
- Ook initiatieven als Enik, WachtVerzachter, MentalMotion, BetonT, poëzieavonden en community-campagnes geven jongeren houvast en hoop.
- Wat mist, is vindbaarheid en continuïteit: bestaande initiatieven verdienen meer zichtbaarheid, structurele steun en ruimte om door te groeien.
- Jongeren dromen van meer “third spaces” – plekken waar je mag zijn zonder iets te moeten, waar ontmoeting vanzelf ontstaat, waar je wordt uitgenodigd je te ontwikkelen en te delen in geluk.
Slotboodschap
De avond liet zien dat Utrecht vol betrokken, creatieve en zorgzame jongeren zit. Ze hebben ideeën, energie en hoop – als ze maar gezien en gehoord worden. Ze willen samen ontwikkelen en groeien in veilige omgevingen.
“Laten we een stad bouwen waar verbinding met onszelf en elkaar vanzelfsprekend is. Waar geluk, veerkracht en samen mens zijn net zo belangrijk zijn als studie of werk.”
Wens van de jongeren aan de wethouder
“Jongeren willen wel en kunnen, maar dingen zijn te groot en moeilijk. Ze kunnen het niet alleen. We kunnen niet verwachten dat jongeren uit zichzelf altijd met oplossingen komen. Er zal een uitreikende hand moeten zijn. Op een laagdrempelige manier, zonder verplichtingen in hun drukke levens, door hen te helpen in de logistieke kant van een evenement, hun creatieve oplossingen te benutten, jongeren het gevoel te geven dat wat ze zeggen wordt meegenomen, hen gezien laten voelen en een stukje verantwoordelijkheid geven. Dat wil zeggen: jongeren ook in de uitwerking na een brainstormfase een rol geven. Met verbinding kan veel gecreëerd worden. Want, wanneer je investeert in verbinding, loont het zich terug. Vertrouwen wordt beloond met toewijding. De betrokkenheid van jongeren vanavond is hiervan het levende bewijs.”
Samenvattend vanuit één van de groepjes met jongvolwassenen
